Pretty imperfections

Hi beautiful,

Soms wordt ik eraan herinnerd dat ik veel van mijn lichaam vraag. Dat mijn hersenen  an en toe sneller verbindingen maakt dan het tikken van mijn hart.  Dat ik mijn geest gas geeft terwijl mijn lichaam op de rem wil drukken.  Er zijn zelfs momenten dat  mijn oog gewoon moe is. Zo erg dat het tegenwoordig gewoon pijn doet. Ja mijn lichaam is niet meer dat van een altijd energieke twintiger. Ik vraag me op zulke momenten ook echt af wat de gevolgen van bestraling en chemo op mijn lichaam nu zijn?  Ik word er ook aan herinnerd dat ik juist nu mijn lichaam in de gaten moet houden. Ik weet nog een tijd, ja rond mijn derde, dat ik een gelijkwaardige behandeling als mijn broers en zus eiste.  Ik wilde niet bijzonder zijn door mijn oog. Maar ik ben er achter dat mijn ene oog mij juist bijzonder maakt.

In het land der blinden is juist één oog koningin.

Wetende dat het mij zoveel heeft gegeven, maar toch ook beperkend kan zijn. Ik erken de laatste paar jaar pas echt dat ik een beperking heb. Daar leer ook nu nog steeds beter mee leven. Het mij dwingt af en toe op de rem te drukken. Pas op de plaats te nemen.  Bij te tanken, om vervolgens weer gas te geven en al mijn plannen uit te voeren.

Much looof

Eén antwoord op “Pretty imperfections”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *