Personal update | I just snapped

Hi beautiful,

Vanmorgen werd wakker en voelde ik de drang om te schrijven over mijn state of mind die de afgelopen jaar zwaar onder druk heeft gestaan en aan het eind van het jaar gesnapped is. Je zult wel denken gesnapped, wat bedoelt ze eigenlijk? Nou dat ga ik vandaag dus met je delen.

Het blijft work in progress om mentaal stabiel te blijven, maar ook te vechten om te leven.

Zoals velen van jullie weten, heb ik een uitdagende jeugd gehad die tot de dag van vandaag zijn sporen achterlaat. Zo hebben het seksueel misbruik, lichamelijke en psychische mishandeling tot de dag van vandaag invloed op hoe ik in het leven sta. Ik zou het liefst willen dat de mijn jarenlange therapie sessies om uit mijn depressie te komen en mijn verleden een plekje te geven mij volledig had genezen van het verleden, maar dat is niet het geval. Het blijft work in progress om mentaal stabiel te blijven, maar ook te vechten om te leven.

Want door mijn traumatische jeugd heb ik sinds mijn zevende/achtste last van suïcidale gedachtes. Deze heb ik door middel van therapie sessies kunnen reguleren. Echter heb ik in 2016 mijn therapie na 5 jaar afgerond en waren deze gevoelens niet tot zeer weinig meer aanwezig. Dit was voor mij een van de grootste overwinningen om na 25 jaar grip te krijgen op dit stemmetje. Zodat ik eindelijk van mijn leven kon genieten zonder de stem in mijn achterhoofd die fluistert en zegt, snij je polsen door dan is alles voorbij en ben je vrij van alle pijn en verdriet.

“Want een zware depressie is no joke en ik was niet van plan mijn harde werk weg te gooien voor een organisatie die mij behandelde als een nummer. “

Echter voelt het nu alsof 2018 mij op diverse vlakken gebroken heeft en mij emotioneel zo leeg heeft gezogen dat het stemmetje sinds eind december weer luidkeels zijn doorgang vond. Want 2018 was een intensief jaar dat zich opende met een strijd met mijn toenmalige manager die mij letterlijk en figuurlijk poogde kapot te maken door o.a. pesterijen en uitsluiting. Deze strijd was dusdanig dat ik het gevoel had dat het mij richting de afgrond van een depressie duwde. Voor mij was dit het signaal om de knoop door te hakken en afscheid te nemen van mijn werk als jeugdwerker. Want een zware depressie is no joke en ik was niet van plan mijn harde werk weg te gooien voor een organisatie die mij behandelde als een nummer.

Daarom besloot ik een stap terug te nemen. Ik zocht een bijbaan om daarnaast te werken aan mijn droombaan als zelfstandige. Deze uitstapje was echter van korte duur. Want door mijn uitval, waar ik soms last van heb, dan valt mijn lichaam letterlijk uit, mocht ik geen zelfstandige diensten draaien in de ochtend tot middag. De momenten dat ik dus beschikbaar was. Ik heb toen netjes bedankt ik mijn proeftijd en moest door. Dit was voor mij de eerste keer in mijn leven dat mijn beperking zoveel invloed had op een baan.

“Want je straft mij voor mijn goede intentie en het opkomen voor een meisje die daar zelf toe niet in staat was. “

Dus dan maar de sprong in het diepe wagen en vertrouwen op mijn kennis en talenten om als zelfstandige aan de slag te gaan in de culturele sector. Een sector die ik de afgelopen 4 jaar al aan het verkennen was en waarin ik al dusdanige successen boekte dat ik het vertrouwen erin had dat het wel goed zou komen. Want ik was niet plan weer voor een werkgever te gaan werken die mij niet waardeerde en ik wilde een baan creëren die waarbij mijn lichamelijke beperkingen geen blokkade zou vormen. Het tegendeel is echter waar. In deze vijf maanden ben ik erachter dat deze sector killing kan zijn voor mij is als zwarte vrouw met een uitgesproken mening die zich inspant voor een inclusieve sector, maar die ook een rugzak heeft gevuld met lichamelijke beperkingen en soms kwetsbare mentale staat. Waardoor ik de afgelopen maanden eigenlijk in vechtmodus leefde en nog steeds leef. Want ik moet wel genoeg opdrachten binnenhalen om inkomsten te generen. En wanneer men dan bijvoorbeeld zegt dat ze je hadden willen boeken als spreker, maar dat niet hebben gedaan omdat ik mij in de zomer heb ingespannen bij een vermissing en dat mijn actie een mogelijke negatieve invloed op hen zou hebben als organisatie, dan doet dat pijn. Want je straft mij voor mijn goede intentie en het opkomen voor een meisje die daar zelf toe niet in staat was.

“Ik had er er voor het eerst in mijn leven de kracht niet meer voor. “

Daarnaast komt erbij dat ik het volledige jaar mantelzorger ben geweest en de zorg voor mijn moeder heb moeten dragen. Iets wat het afgelopen jaar met ups en downs ging. Want hoe graag ik er ook voor mijn moeder wilde zijn dit jaar en haar de ondersteuning wilde bieden die zij nodig had, merkte ik dat deze taak mij voor het eerst in mijn leven echt teveel werd. Terwijl ik dit schrijf vullen mijn ogen zich met water en voel ik mij intens verdrietig. Ik voel mij verdrietig omdat ik eigenlijk sinds mijn kinderjaren al in meerdere en mindere mate voor haar heb gezorgd en deze zorg ging regelmatig te kostte van mijzelf. Ook het afgelopen jaar was intensief op momenten dat er veel ziekenhuisbezoeken en doktersbezoeken elkaar volgde en ik bij iedere afspraak present was. Want iemand moest het toch doen. Tot er in december iets knapte en ik het bijltje erbij neer gooide. Iemand moest het doen, maar ik kon die persoon niet meer zijn. Ik had er er voor het eerst in mijn leven de kracht niet meer voor.

Daarbij heb ik een studie die ik moet afronden, eentje waar ik al jaren geleden mee gestart ben. Waarbij bij dit studiejaar mijn laatste jaar is dat ik mijn bachelor nog kan afronden. Alleen door alles wat er gaande was het afgelopen jaar ben ik hier bijna niet eens aan toegekomen en weegt dit nu zwaar boven mijn hoofd. Het levert mij nu zoveel stress op dat ik tijdens deze tentamen periode meer last heb gehad van mijn uitvalverschijnselen dan heel het jaar 2018.

“Maar de stem in mijn hoofd is de laatste maand aan het versterken. Het wilt dat ik opgeef, uit dit leven stap en de eeuwige rust ga opzoeken. “

De uitwerking van dit alles is alsof ik de afgelopen maand het gevoel heb gehad dat de vaste vloer die ik onder mijn voeten had in 2017 in 2018 dusdanig is afgebrokkeld dat ik nu in drijfzand ben beland en het gevoel heb dat ik aan het zinken ben. Ik poog niet op te geven en door te gaan. Maar de stem in mijn hoofd is de laatste maand aan het versterken. Het wilt dat ik opgeef, uit dit leven stap en de eeuwige rust ga opzoeken. Alleen is dat niet de oplossing. Wat dat wel is, misschien weer een aantal gesprekken bij mijn therapeut om mijzelf weer te versterken. Ik denk dat ik dat weer even moet oppakken, want ik voel dat ik het alleen, al heb ik de liefste vrienden om mij heen die mij supporten, de liefde van mijn kids en partners in het sociaal culturele veld die mij mij de wereld gunnen, niet red. Ik voel mij nu freaking alleen en focking verdrietig en ja ik zit er eigenlijk om eerlijk te zijn doorheen en het huilen wilt nu even niet stoppen. Maar ik moet door, door omdat mijn vandaag afspraken heb voor mijn stagiares, door omdat ik een vechter ben. Door omdat ik ook weet dat dit gevoel niet voor eeuwig is.

Soso lobie,

DeeDee 😘


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *