Let’s talk about: Liefde op zijn Surinaams

20170430_174919[1]

Hi beautiful,

Vandaag heb ik besloten om mijn stilte online rond het programma Liefde op zijn Surinaams te doorbreken. Voor de mensen die dit nu lezen en niet bekend zijn met het programma een korte toelichting. Liefde op zijn Surinaams zou een documentaire moeten zijn waarin vier Surinaamse alleenstaande moeders gevolgd worden in hun zoektocht naar de liefde. Een van deze vier vrouwen is mijn zusje Xaviera.

Graag wil ik mijn persoonlijke mening hierover delen omdat ik mijzelf, na het zien van de de trailer en de eerste aflevering, heb gestoord aan een aantal zaken. Naar mijn idee speelde de maker heel erg in op het stereotype buitenvrouw en de sex buiten de relatie. Hier kan ik mij erg aan storen. Aan dit stereotype zit het beeld gekleefd dat Surinamers niet monogaam kunnen zijn. Een beeld dat naar mijn idee een gevolg is van de slavernij.

Een periode waarin de tot slaaf gemaakte  mannen en vrouwen geen relatie met elkaar mochten aangaan, zover zelfs dat zij ook niet met elkaar mochten trouwen. De sterke mannen werden gebruikt om meerdere vrouwen en meiden te bezwangeren, om zo meer slaven te creëren. De zorg voor de kinderen lag volledig bij de vrouwen, aangezien zij geen gezin mochten vormen. Naar mijn inziens werden slaven gezien en behandeld als voorwerpen.

20170430_181628[1]

Dit is  400 jaar lang stelselmatig ingezet met als gevolg dat blacklove in de diaspora van Afrika na de slavernij met de grond gelijk gemaakt was. Het gevolg is dat de generaties, los van de Marron gemeenschap, na de slavernij, de monogame relatie verleerd had. Ondertussen is de slavernij in Suriname 144 jaar voorbij. dat betekend dat mijn moeders overgroot- of betovergrootmoeder nog als slaaf geboren zou kunnen zijn. Dat is voor mijn gevoel niet zo heel ver weg. Besef dat, terwijl je dit leest, deze generaties na de slavernij zelf hun nieuwe norm betreffende relaties hebben moeten vormen. Want het zat er bij de mannen nog in gebakken dat zij kinderen konden maken bij meerdere vrouwen en daar zij de verantwoordelijk niet hiervoor hoefden te dragen. Dat deden de vrouwen wel, want dit waren ze de afgelopen 400 jaar toch aangeleerd. Een zin die zijn oorsprong ook uit deze tijd kent is er een die ik als jong meisje ook altijd hoorde, je diploma is je man.  Ik vermoed dat deze zin nog vaak genoeg wordt uitgesproken door Surinaamse moeders. Hiermee geven ze je bewust de boodschap mee dat je als meisje altijd voor jezelf en je kinderen moet kunnen zorgen.

Dit gezegd te hebben, raakte de documentaire een gevoelige snaar bij mij. Want naar mijn gevoel speelde de documentaire haarscherp in op deze stereotype. En dit stootte mij tegen de borst. Ik had gehoopt dat dit onderwerp juist vanuit een non-stereotype oogpunt belicht zou worden in plaats van weer in te spelen op dit stereotype.

Maar ik heb ook het idee dat de intentie van de producent en interviewster in de loop van het maken van deze documentaire, van koers is veranderd. Want zoals ik al eerder aangaf is mijn zusje een van dames die gevolgd wordt tijdens deze documentaire. En voordat zij toegezegd had deel te nemen aan de documentaire heb ik dit ook met haar besproken en de format doorgenomen.  Voor mijn gevoel zou dit toentertijd wel een mooie documentaire kunnen worden die laat zien hoe Surinaamse alleenstaande moeders hedendaags met de liefde omgaan en wat zij ervaren als alleenstaande moeders aan de hand van diverse topics. Dus ik zei als je het wilt doen, dan moet je ervoor gaan. Mijn steun heb je.

Aan de hand hiervan werd mijn zusje een periode met de camera gevolgd. Tijdens deze periode vroeg mij zusje als ik ook namens haar een bijdrage wilde leveren aan deze documentaire. Dit wilde ik met liefde voor mijn zusje doen. Dus was de filmcrew van harte welkom in mijn huis. Want voor de mensen die mij kennen, die weten dat ik niet bang ben mijn mening voor de camera te geven als ik hiermee ook bij kan dragen aan een positieve beeldvorming van de Surinaamse vrouwen. Zeker ook nadat ik een gesprek met Lenna (de interiewster) had gevoerd, die naar mijn gevoel oprecht over kwam en volgens mijn voelsprieten de intentie had een mooie documentaire te willen maken dat overeenkwam met het voorstel dat mijn zusje had ontvangen.

Zo gezegd zo gedaan. Op de dag dat mijn zusje inclusief crew bij mij arriveerde, werd mijn woonkamer omgetoverd tot studio. Helemaal mooi. Toen begon het interview waarin mijn zusje en ik diverse onderwerpen bespraken. Van  de zoektocht van zowel mijn zus als mijzelf naar ware liefde, de wensen die ik voor mijn zusje voor ogen had, maar ook eigen achtergrond, aangezien we ook uit een gebroken gezin kwamen. Zo kwam ook het onderwerp waarom Surinaamse vrouwen boven het gemiddeld alleenstaande moeders waren. Hierin vertel ik ook over de geschiedenis van Suriname en de rol die de slavernij tot op vandaag nog speelt in de verhoudingen tussen mannen en vrouwen van Surinaamse origine. Terwijl ik dit onderdeel belichte merkte ik op dat de filmcrew totaal niet had stil gestaan bij dit stukje geschiedenis. Hier spraken we ook over tijdens een pauze dat tussen het filmen door was ingelast. Tijdens dit gesprek werd dit gevoel bevestigd. Wat achteraf gezien eigenlijk best bijzonder is aangezien zij de rol van de geschiedenis ook een van de topics was.  Maar ja, ik stond er verder niet teveel bij stil en we gingen door tot het geheel compleet was. Aan de dag hield ik toentertijd een positief gevoel aan over. Want ik was dicht bij mezelf gebleven en had voor mijn gevoel een sterk beeld neergezet van een zelfstandige vrouw die trots is op haar roots, haar geschiedenis kent en die bewust bezig is de cirkel van het verleden te doorbreken.

Echter heeft dit gevoel plaats gemaakt voor een nare smaak in de mond als ik zie hoe de buitenvrouw als uitgangspunt is genomen voor de promo en eerste aflevering. Ik besef dat dit onderwerp onderdeel is van mijn geschiedenis, maar ik had liever gezien dat de kracht van de vrouwen als uitgangspunt was gekozen en de vrouwen ook een behoorlijke introductie kregen over wie ze zijn en wat hun achtergrond is. Dat zou ik een krachtige opening hebben gevonden en dat zou op een positieve manier hebben bijgedragen aan de beeldvorming rond alleenstaande Surinaamse moeders. Mijn vraag aan de makers is dan, waar is het mis gegaan? Waarom is gekozen voor dit uitgangspunt als start van de documentaire? Hebben jullie bij het bewerken van de opnames hier ook bij stil gestaan?

20170430_183006[1]

De wijze les die ik voor mijzelf hieruit leer is dat ik mijzelf niet meer zomaar ga koppelen aan projecten waar ik zelf geen vinger in de pap heb en dit zal ik ook aan anderen zal adviseren. Omdat ik waarde hecht aan het leveren van een positieve bijdrage aan de Surinaamse community. Ook in het geval dat ik een bijdrage lever aan een project waarin de zwarte Surinaamse vrouwen onderdeel is van de doelgroep. Want ik weet dat ik niet perfect ben, maar ik poog wel degelijk voor hetgeen op te komen waar ik in geloof. Daarom kon ik het ook niet laten om mijn mening en gevoelens te delen. Deze ervaring neem ik mee als wijze les voor de rest van mijn leven.

Soso lobie,

DeeDee

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *