Break the cycle

download[1]

Hi beautiful,

Het is alweer een tijd geleden dan ik een blog heb geschreven. Maar vandaag op deze maandag heb ik besloten om de spreekwoordelijke pen op te pakken om mijn state of mind te delen. Zo loopt 2016 tot zijn einde en ben ik de laatste weken aan het reflecteren op mijn leven. Ik sta stil bij de weg die ik heb afgelegd om op dit punt te komen.  Want het afgelopen jaar heeft mijn leven een groeispurt meegemaakt die ik never nooit zag aankomen en als ik terug kijk op mijn leven ben ik super trots op de vrouw die ik geworden ben. Maar vandaag geef ik je een kijkje in mijn verleden.

Zo startte ik zes jaar geleden mijn blog, de plek waar ik mijn leven begon te delen. Kort na het starten hiervan bezweekte ik onder het gewicht dat mijn verleden op mij drukte en werd ik verzwolgen door duistere gedachtes. Gedachtes die zich op acht jarige leeftijd voor het eerst bij mij openbaarde. Gedachtes die mij poogden te verleiden het leven te laten. Deze gedachten ontstonden door een samenloop van omstandigheden. Als kind ben ik namelijk geboren met Retinoblastoom. Een zeldzame vorm van kinderkanker met als gevolg dat mijn moeder met mij als twee maanden oude baby voor het eerst vertrok vanuit heerlijk Suriname naar Nederland. Hier werd ik behandeld voor mijn aandoening. Hierna vertrokken we weer richting Suriname waar ik opgroeide als gelukkig en bijdehand kind. Hier kwam echter een einde aan toen mijn moeder en ik op zes jarige leeftijd ogenschijnlijk vertrokken voor een paar maanden naar Nederland. Het was de bedoeling dat wij hier zouden komen voor mijn medische controle en daarna terug zouden keren naar Suriname. Echter had het lot andere plannen.

“Plannen die mijn leven drastisch zouden veranderen.”

Want aangekomen in Nederland blijk ik een reconstructieve operatie aan mijn oog te moeten ondergaan en vertelden de artsen dat ik elk half jaar terug moest komen voor controle.  Want bij dit type kinderkanker wordt je na 10 jaar kankervrij verklaard. Dit betekende dat ik als kind tot mijn 10de elk half jaar de reis vanuit Suriname naar Nederland met mijn moeder  zou moeten maken. Omdat mijn moeder nog 4 andere kinderen in Suriname had besloot mijn moeder in overleg met mijn vader en zijn familie, dat ik voorlopig zou blijven bij zijn familie in Nederland en dat mijn moeder terug zou keren naar Suriname. Als gevolg hiervan kwam ik als zes jarig meisje voor een proefperiode te wonen bij mijn vaders familie. Dit is achteraf de meest gruwelijke tijd geweest in mijn jeugd, die de zaadjes planten voor de duistere gedachten die ik de rest van mijn leven met mij moest dragen. Want tijdens mijn verblijf werd ik voor het eerst niet goed behandeld. Zo werden cadeautjes van mijn moeder achter slot en grendel bewaard, werd ik verwaarloost en werd mijn leven verwoest. Ik werd hier door mijn nicht en toenmalige vriend seksueel misbruikt. Dit brak mij en nam iets weg dat ik nooit meer terug zal krijgen. Namelijk mijn onschuld.

Gelukkig was mijn verblijf hier van korte duur. Ik weet nog als de dag van vandaag dat ik mijn moeder na lange tijd weer zag en zei: “ik wil hier niet meer blijven, ik vind het hier niet leuk”. Deze dag vertrok ik samen met mijn moeder om nooit meer terug te keren. Want ondertussen was de situatie veranderd en bleek ook mijn oudere zus medische hulp nodig te hebben. Met als gevolg dat mijn moeder besloot in Nederland te blijven en de andere kinderen over te laten halen. Echter duurde dit proces 7 jaar. Een periode waarin het gezin waarin ik was geboren uiteen werd gerukt. Echter vechtte mijn moeder als een leeuwin om haar gezin weer te herenigen. Met als gevolg dat zij meerdere banen moest vervullen om inkomsten te verdienen om ons in Nederland van het minimale te voorzien en ook zorg te dragen voor het gezin in Suriname. Want mijn vader bleek zich van de ouderlijke macht te hebben ontrokken waardoor de zorg voor ons gezin op de schouders van mijn moeder lande. Soms liet ze mij als kind periodes alleen thuis zodat zij kon zorgen voor inkomsten. Daarnaast spande zij zich met man en macht in om ervoor te zorgen dat we de Nederlandse nationaliteit kregen voor gezinshereniging. Echter werden we hier tot tweemaal toe voor afgewezen. Ik weet nog goed dan we tot tweemaal toe een rode kaart thuis op de mat vonden waarop stond aangegeven dat je binnen 31 dagen het land moest verlaten. Dit gebeurde echter elke keer dat mijn moeder net de dag daarvoor was getrouwd. Iets wat ze achteraf heeft gedaan voor haar kinderen. Met als gevolg dat de koffers konden blijven staan. Maar de angst zat er bij mij wel diep in om gedeporteerd te worden. Ook eisten deze inspanningen zijn tol op mijn moeder. Een vrouw die van oorsprong voor zichzelf en haar kinderen heeft geknokt bezwijkte onder de druk en reageerde dat op mij af. Met als gevolg dat ik op mijn twaalfde niet meer kon huilen. Mijn tranen waren op alvorens de 7 jaren waren verstreken. Ondanks dit gegeven is de liefde voor mijn moeder sterk. ZIj heeft namelijk binnen haar mogelijkheden en ten koste van zichzelf, alles gegeven voor haar kinderen. Mijn doorzettingsvermogen en strijdlust heb ik van haar. Iets wat ik nu kan inzien en waar ik alleen maar waardering en respect voor kan hebben.

1481578574213[1]

Een maand voor mijn dertiende verjaardag was het dan zover. We hadden een aantal weken ervoor onze Nederlandse Nationaliteit ontvangen en konden weer een gezin worden. Een moment waar ik jaren naar had uitgekeken. Maar waarvan ik mij niet realiserende dat we in de loop der jaren uit elkaar gegroeid waren. De hereniging bracht voornamelijk tussen mij en mijn zus, de nodige spanningen met zich mee.  Wij lagen constant met elkaar in de clinch en zij brak mijn hart met haar pestgedrag dat zich richtte op mijn oog en uiterlijk. Het gevolg van deze opeenstapeling aan levenservaring zorgde ervoor dat ik een week na mijn 18de verjaardag het vertrouwen in het leven verloren was en 2 potjes slaappillen, alleen in mijn kamer, naar achter drukte.  Echter sprak er een stem tegen mij dat het mijn tijd nog niet was en belde ik met mijn laatste kracht zelf 112.

Het was mijn tijd nog niet. Dus wat dan wel. Nou ik begon met verdoven. Het begon eerst met tattoo’s en piercings. Bij ieder van hen kon ik de de opgebouwde pijn en verdriet verlichten en ebte het gevoel weer naar de achtergrond. Toen ontdekte ik aan het begin mijn opleiding Sociaal Cultureel Werk  alcohol. Het begon met bier, die tijdens het uitgaan maar 1 euro koste tot de gratis shotjes. Ik ontdekte dat je door drank tijdelijk de realiteit kon ontvluchten. Ook raakte in deze periode geherintroduceerd aan blowen. Met deze combinatie heb ik mijzelf jarenlang verdoofd omdat ik mijn emotie niet kon uiten. Ik wist niet hoe ik met de pijn die ik vanbinnen leed om kon gaan.  In de tussentijd had ik wel meerdere pogingen gewaagd om via de psychiatrie hulp te zoeken, want zelf kwam ik er niet uit. Maar ik kon nergens aansluiting bij vinden omdat mijn casus zeer complex bleek te zijn voor de toenmalige hulpverleners. Dus ging rustig door met mijn zelfmedicatie terwijl ik voor de buitenwereld overkwam als de altijd gezellige Deborah.

Let-Your-Unhappiness-and-Frustrations-be-your-Fuel-to-Break-Vicious-Cycles-Quote-Trina-Hall[1]

Men zag niet dat ik achter mijn masker aan het vechten was met de duivels uit mijn verleden. Tot de bom rond mijn 28ste, na een inbraak in mijn woning, implodeerde en ik in een onmenselijk zwart gat genaamd depressie viel. Het stemmetje dat ik voor het eerst rond mijn achtste hoorde sprak nu luider dan ooit. Op een avond was die stem zo versterkt door mijn zelfmedicatie dat ik wanhopig op zoek ging naar scheermesjes om mijn polsen door te snijden. Deze kon ik gelukkig niet vinden en zakte die avond huilend in elkaar. Zo kon ik niet verder. Ik moest hulp zoeken, anders zou ik het niet overleven. De volgende ochtend pakte ik de telefoon en belde naar de crisisdienst van Parnassia, de aanbieder van psychiatrie in Den Haag. Het was tijd om de cirkel van pijn, verdriet en verdoving te doorbreken. Vanaf dat moment stelde ik alles in werking om dat te bereiken inclusief prozac. Zo heb heb diverse vormen van therapie geprobeerd tot ik mijn laatste therapeut ontmoette. Zij was de eerste therapeut waar ik mij veilig genoeg voelde om haar mee te nemen in mijn wereld. Met haar ondersteuning heb ik de afgelopen 5 jaar gewerkt aan mijn helingsproces die ik met trots twee weken geleden heb afgesloten. Het waren 5 intensieve jaren waarin ik een lange reis heb afgelegd naar het helen van mijn wonden uit het verleden. Tijdens deze reis heb ik geleerd om in contact te zijn met mijn emoties, deze te voelen en plaatsen. Ik heb weer leren huilen, wat ik tegenwoordig met regelmaat doe.

“Ik heb weer leren huilen”

Dit hele proces heeft natuurlijk ook zijn weerslag gehad op de rest van mijn leven. Zo stond ik als kind op school bekend als een kind/jongere met een probleem en zat mijn verleden mijn studie meerdere malen in de weg. Zo sta ik sinds 2006 ingeschreven op de Haagse Hoge School waar ik begon met de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening die ik na 2 jaar staakte omdat ik in knoop kwam met mijzelf. Na een jaar pauze waagde ik opnieuw een poging met de opleiding Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Ook hier gooide ik het bijltje tijdelijk neer om mijzelf de tijd te geven om te genezen van mijn depressie. Ondertussen heb ik in het studie jaar 2015/2016 mijn studie weer opgepakt en streef ik ernaar mijn problematische schoolcarrière op 10 juli 2017 te bekronen met een bachelor in social work.

In dit geheel prijs ik een aantal mensen gelukkig die mij keer op keer de kracht gaven om door te zetten.  In het bijzonder mijn eerste manager toen ik begon in het jeugdwerk. Zij was naast mijn moeder mijn tweede held. Zij was degene die mij hoop gaf en in mij en mijn talenten geloofde. Zij zag in mij wat ik nu ook zie. Een meisje die beschadigd was door het leven maar de potentie had voor een mooie toekomst. Dat is in 2016 wel degelijk naar voren gekomen. Ik sluit het jaar af in de wetenschap dat ik verder in het leven ben gekomen dan ik ooit had durven dromen in mijn jeugd. Ik heb ondertussen een sterke carrière opgebouwd in het welzijnswerk en ondertussen werk ik aan het vervullen van mijn droom en tweede carrière op het podium. Ik heb leren beseffen dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt of hoe je verleden eruit want jij bepaald hoe je toekomst eruit ziet. En ik kan zeggen dat mijn toekomst er kleurrijk uitziet. Want als ik zover in het leven heb kunnen komen met tegenslagen en ik ben niet ten ondergegaan. dan kan ik alles wat het leven nog meer te bieden heeft aan.

FB_IMG_1481584297590[1]

Ik deel mijn verhaal omdat schrijven voor mij therapeutisch werkt. Daar ben ik wel achter 6 jaar na het starten van mijn blog. En vandaag heb ik besloten mijzelf kwetsbaar op te stellen en volledig bloot te geven. Maar het besef dat ik het zover heb geschopt vuurt mijn passie voor een leven met zonnestralen in plaats van donkere wolken. Ik ben momenteel lichamelijk nog een beetje ziek, maar geestelijk voel ik mij sterker dan ooit te voren.Ik weet dat ik kwetsbaar ben voor een depressie of depressieve gevoelens. Maar ik weet ook dat ik nu heb geleerd deze voor te zijn. Met dit inzicht treed ik 2017 vol vertrouwen tegemoet. I got this!

Soso lobie,

DeeDee

4 comments

  1. Lieve sterke mooi van binnen en buiten nichtje van mij. Ik schrijf dit met tranen in mij ogen. Wat heb jij meegemaakt maar je bent een sterke vrouw waar ik erg trots op ben. Ik ken je langer dan vandaag kwam in jullie leven toen je ongeveer volgens mij 8 jaar wad. Wat een sterke vrouw. Meisie je bent echt een POWER WOMAN love you.

  2. Wow..

    You go girl… mooi en dapper dat je dit wilde delen!

    Hoop dat 2017 alvast een super jaar voor je wordt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *